Το Ιερό των Καβείρων στην Θήβα!!! Ξεχάσαμε το παρελθόν και σύντομα δεν θα έχουμε μέλλον…
Η
μοναδική Ελληνίδα που μίλησε και αγκάλιασε με θέρμη και αγάπη τον
πολιτισμό της πατρίδα της, Μελίνα Μερκούρη, δεν υπάρχει κι εμείς
φαίνεται να ξεχνάμε το παρελθόν μας, γι’ αυτό και σύντομα δεν θα έχουμε
μέλλον…Όμως, ξαφνικά θυμόμαστε πως όταν εμείς χτίζαμε Ακροπόλεις και Παρθενώνες οι Ευρωπαίοι ζούσαν στις σπηλιές και τα δέντρα και πως τα Ελγίνεια είναι δικά μας και θα γίνουμε έξαλλοι όταν οι Γερμανοί μας πάρουν και τα υπόλοιπα, γιατί είμαστε ανίκανοι να τα έχουμε…
Το μοναδικό λάθος των προγόνων μας είναι οι απόγονοί τους! Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει η σημερινή πραγματικότητα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς …
«Είναι διασυρμός του ελληνικού πολιτισμού διεθνώς» καταγγέλλει ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου ΛΑΪΟΣ Θήβας Αν. Φρούσιος, αγκαλιάζοντας με το βλέμμα του το Ιερό των Καβείρων..
«Όταν αφήσουμε την Θήβα, παίρνοντας το δρόμο βόρεια για την Λειβαδιά, για να επισκεφθούμε το κοντινό ιερό των Καβείρων, συναντάμε πρώτα την πεδιάδα, η οποία στην αρχαιότητα ονομαζόταν Αόνιον πεδίο» γράφει ο Στράβων στα «Γεωγραφικά», που μεταφράζεται ως «πεδιάδα της αυγής», καθώς παράγεται από το «Έος», το πρωϊνό φως.
Στην Θήβα, ο δρόμος μέσα από την ανοιχτή πεδιάδα, οδηγούσε στο ιερό των Καβείρων, που ήταν αφιερωμένος στο φως της Αυγής, που συνδέεται με το φως της γνώσης, αυτής που διαλύει το σκοτάδι της άγνοιας, για να φέρει την φώτιση προς τον δρόμο της ψυχής…
Από τον Παυσανία μαθαίνουμε ότι στο Καβείριο υπήρχε άλσος της Δήμητρας της Καβειρίας και της Κόρης και οι Θηβαίοι έλεγαν ότι τα παλιά χρόνια υπήρχε κοντά, εκεί που χτίστηκε το ιερό, μια πόλη που την κατοικούσαν κάτοικοι με το όνομα «Κάβειροι» ή «Καβειραίοι», στην οποία ήρθε η Δήμητρα κι έδωσε σαν δώρο το θεσμό των Μυστηρίων σε έναν από τους Καβείρους, τον Προμηθέα και τον γιό του Αιτναίο και από τα αναθήματα του Καβειρίου της Θήβας φαίνεται ότι εκεί λατρεύονταν δύο Κάβειροι, ο ένας πατέρας, ηλικιωμένος και ο άλλος μικρός γιος, ενώ στα μυστήρια γίνονταν δεκτοί όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως φυλής, φύλου και κοινωνικής τάξεως, ακόμη και οι δούλοι, αρκεί να μην επιβαρύνονταν με ανόσιες πράξεις και σκοπό είχαν την απομάκρυνση του φόβου του θανάτου και την αποκάλυψη της αιώνιας αλήθειας που σχετίζεται με την τύχη της ψυχής μετά το θάνατο.
Αλήθεια που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή από τους αμύητους και κάθε οφέλεια θα χανόταν γι αυτό τα τελεστήρια αναλάμβαναν να εξαγνίσουν και να μυήσουν άμεμπτους ηθικά ανθρώπους για να τους αποκαλύψουν τελικά τις σωτηριακές αλήθειες, ενώ η αποκάλυψη των τεκταινομένων κατά τη διάρκεια τέλεσης των μυστηρίων επέφερε την ποινή του θανάτου.
«Το ιερό ήταν ανέκαθεν άγιο» γράφει ο Παυσανίας, με τον Πίνδαρο να χαρακτηρίζει «Ευτυχή εκείνον που είδε το θέαμα, κατήλθε στα βάθη της Γης και γνωρίζει πλέον το τέλος της ζωής, γνωρίζει την Θεία πηγή»..
Και ήταν τόσο ιερός ο χώρος, ώστε όσοι τον αγνόησαν, παρεφρόνησαν αμέσως και χάθηκαν άλλοι στη θάλασσα κι άλλοι πέφτοντας από τους γκρεμούς, μερικοί Μακεδόνες δε, που μπήκαν στο ιερό των Καβείρων, μετά την νίκη του Αλέξανδρου που έκαψε και όλη τη χώρα των Θηβαίων, σκοτώθηκαν από κεραυνούς κι αστραπές, που έπεσαν από τον ουρανό….
Αυτό
τι ιερό αντίκρισαν την προηγούμενη εβδομάδα οι φωτογράφοι του
«ΔΙΑΖΩΜΑΤΟΣ», που διανυκτέρευσαν στην Θήβα, προκειμένου να φωτογραφήσουν
τα αρχαία θέατρα της ευρύτερης περιοχής…Ο κ. Φρούσιος, έψαξε και τους βρήκε, τους μίλησε για το Καβείριο, αλλά τον πληροφόρησαν ότι κανένας φορέας δεν τους ενημέρωσε σχετικά…
«Τους πήρα, ήρθαμε , τους πήρα και ήρθαμε και αντικρύσαμε αυτή την τραγωδία, διασυρμό του ελληνικού πολιτισμού διεθνώς» υπογραμμίζει, υπενθυμίζοντας την 10ετία 80 90, τότε που η δημοτική αρχή και οι φορείς είχαν από κοινού προσπαθήσει να αναδείξουν το θέατρο…
«Εδώ είχαμε Πινδαρικές ωδές με μεγάλα ονόματα όπως ο Χρ. Τσάγκας, η Αλέκα Κατσέλη, ο Κ. Καστανάς κ.α» θυμάται , ενώ στην μνήμη του ζωντανεύει η «απίθανη» συνάντηση των φορέων με την τότε Έφορο αρχαιοτήτων κ. Ανδρειωμένου (10ετία του 80), από την οποία ζήτησαν την άδεια να γίνονται παραστάσεις στον χώρο από τον Δήμο, με την υποχρέωση να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για την συντήρηση…
Η απάντηση που έλαβαν τότε ήταν αρνητική, για λόγους ευαισθησίας του πωρόλιθου…
« Σήμερα το 2011, που όλοι υποστηρίζουν λένε πως η βαριά μας βιομηχανία είναι ο πολιτισμός, οι τουρίστες βλέπουν την κατάντια που μας εκθέτει διεθνώς και δεν πρέπει να το ανεχτεί κανένας Έλληνας» καταγγέλλει οργισμένος ο κ. Φρούσιος, δείχνοντας με λύπη το άλλοτε πανίσχυρο Ιερό των Καβείρων…
Ο δρόμος που οδηγεί στο Καβείριο είναι ένας άσχημος χωματόδρομοςς και το ίδιο το Καβείριο είναι θαμμένο στην «ζούγκλα»…
Η επίσημη είσοδος είναι αδιάβατη από τα βάτα και αριστερά πεταμένα σκουπίδια…
Όμως δίπλα, οι τουρίστες έχουν ανοίξει μονοπάτι μέσα από τα αγκαθωτά βάτα, προκειμένου να φωτογραφήσουν τον χώρο που κάποτε μυούσε στο φώς της γνώσης….
«Κάνω έκκληση και στην αυτοδιοίκηση και στους φορείς της πόλης, να παρέμβουμε στην αρχαιολογική υπηρεσία, προκειμένου να μας δώσει την άδεια να καθαρίσουμε τον χώρο και όλοι μαζί να φροντίσουμε αφενός να συντηρήσουμε την τεράστια κληρονομιά μας που μας έχουν παραδώσει οι προηγούμενες γενιές και αφετέρου να υπάρχει ένα αξιοπρεπές περιβάλλον τόσο στον δρόμο πρόσβασης όσο και στον ίδιο τον χώρο ούτως ώστε να σταματήσει ο διεθνής διασυρμός μας» λέει ο κ. Φρούσιος, επισημαίνοντας πως «Το θλιβερό στην όλη υπόθεση δεν είναι η αδιαφορία των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών, που στις μέρες μας λίγο πολύ την θεωρούμε δεδομένη σε όλους τους τομείς και επίπεδα, αλλά αυτή όλων μας, που δικαίως αγανακτούμε με τη στάση των «άλλων» σε θέματα ιστορικής αλλά και εθνικής σημασία, αλλά όταν φτάνει η ώρα να αποδείξουμε έμπρακτα την δική μας ιστορική μνήμη και εθνική ευαισθησία αποδεικνυόμαστε πιο άσχετοι και ανάλγητοι από κάθε «άλλον».
